Siğil, HPV ailesine ait virüslerin deriye yerleşmesiyle oluşan iyi huylu bir oluşumdur. Temasla bulaşabilir, kişinin kendi vücudunda yayılabilir ve tedaviye rağmen tekrarlayabilir.
Siğil (verru), HPV (Human Papilloma Virus) ailesine ait virüslerin deriye yerleşmesiyle oluşan iyi huylu bir deri oluşumudur. Yerleşim yerine göre görünümü değişir: el ve parmaklarda kabarık ve pürüzlü, ayak tabanında içe doğru basık ve ağrılı, yüzde ise ince ve düz olabilir. Temasla bulaşabilir ve kişinin kendi vücudunda başka bölgelere yayılabilir. Tedaviye rağmen tekrarlayabilir — bu, tedavinin başarısız olduğu anlamına gelmez; virüsün deride kalıcı olabilmesiyle ilişkilidir.
Siğil (verru), HPV ailesine ait virüslerin deriye yerleşmesiyle oluşan, iyi huylu bir deri oluşumudur. Virüs deriye çoğunlukla küçük çatlak ve sıyrıklardan girer; bu nedenle deri bütünlüğünün bozulduğu bölgeler daha yatkındır.
Siğillerin görünümü tek tip değildir; bu da tanınmalarını zorlaştırır:
Siğiller temasla bulaşabilir ve kişinin kendi vücudunda başka bölgelere de yayılabilir. Yayılımı kolaylaştıran başlıca durumlar:
Siğile elle müdahale etmek en sık yapılan hatadır. Kaşımak, koparmak ve tırnakla oynamak lezyonu ortadan kaldırmaz; virüsün çevre deriye ve diğer bölgelere taşınmasına yol açar.
En sık kullanılan yöntemlerden biri kriyoterapidir: sıvı nitrojenle dokunun kontrollü olarak dondurulması esasına dayanır. Koterizasyon ve cerrahi çıkarım da lezyonun cinsine, boyutuna ve yerleşimine göre değerlendirilir. Sürme tedaviler bazı olgularda tek başına yeterli olabilir.
Yöntem seçimi yalnızca lezyonun görünümüne göre yapılmaz; sayısı, yerleşimi, kişinin yaşı ve daha önce uygulanan tedaviler de belirleyicidir. Yüz ve tırnak çevresi gibi bölgelerde iz kalma riski gözetilerek yaklaşım ayrıca değerlendirilir.
Siğiller tedaviye rağmen tekrarlayabilir; bu, tedavinin başarısız olduğu anlamına gelmez — virüsün deride kalıcı olabilmesiyle ilişkilidir. Görünen lezyon ortadan kalksa da çevre deride virüs bulunabilir ve zamanla yeni lezyon gelişebilir. Bu nedenle tedavi çoğunlukla tek seansta bitmez ve kontrol gerektirir.
Hızla çoğalan, ağrı veren, kanayan veya görünümü tipik olmayan lezyonlarda hekim değerlendirmesi gerekir. Genital bölgedeki lezyonlar ayrıca değerlendirilmelidir. Tırnak çevresindeki lezyonlarda kendi kendine yapılan girişimlerden kaçınılması önerilir.
Siğillerde iki başlık öne çıkar: yayılımı durdurmak ve tekrarın olağan olduğunu bilerek takibi sürdürmek. Lezyonun tipini, uygun yöntemi ve seans planını belirlemek için deri muayenesi ile başlamanız en doğrusudur.
Evet. Siğiller temasla bulaşabilir ve kişinin kendi vücudunda başka bölgelere yayılabilir. Tıraş, kaşıma ve nemli ortak alanlar (havuz, duş, spor salonu) yayılımı kolaylaştırır.
Bazı lezyonlar zamanla gerileyebilir; ancak bu süre öngörülemez ve bu sırada yeni bölgelere yayılım olabilir. Hızla çoğalan, ağrı veren, kanayan ya da görünümü tipik olmayan lezyonlar beklenmeden değerlendirilmelidir.
Kriyoterapi, sıvı nitrojenle dokunun kontrollü olarak dondurulması esasına dayanır. Lezyonun cinsine, boyutuna ve yerleşimine göre koterizasyon ve cerrahi çıkarım da değerlendirilir; sürme tedaviler bazı olgularda tek başına yeterli olabilir.
Görünen lezyon ortadan kalksa da çevre deride virüs bulunabilir. Tekrarlama, tedavinin başarısız olduğu anlamına gelmez; virüsün deride kalıcı olabilmesiyle ilişkilidir. Bu nedenle tedavi çoğunlukla tek seansta bitmez ve kontrol gerektirir.
Ayak tabanı siğilleri basınç nedeniyle içe doğru gömülür ve nasırla karıştırılabilir. Ayrım muayenede yapılır; yanlış değerlendirmeyle uygulanan kendi kendine girişimler yayılıma yol açabilir.
Yüzdeki düz siğiller (verruca plana) ince ve düz görünümlüdür. Bu bölgede iz kalma riski gözetilerek yöntem seçilir; sakal bölgesinde jiletle tıraş yayılımı hızlandırdığı için tedavi süresince tıraş yöntemi de gözden geçirilir.
